Blog

8 Haziran 2010

Güneşle Konuşmalar

Yaşam affederek başlar

Gecenin en koyu karanlık anının, günün ilk ışıklarıyla yer değiştirdiği zaman, en soğuk anıdır yaşamın. Karanlıktan kurtulup aydınlığa geçmek, sancılıdır.

Gece, ölümün karanlık gözlerinden, yaşamın mavi gözlerine döner yavaşça ve her şey, yeniden başlar. Ellerinizde olan, sevgilinin dokunuşu kadar büyülü ve bir o kadar canınızı yakan, yeni gün dür.

Yaşam ışıkla başlar. Dünya ışıktan bir yağmurla yıkanırken, yaşam döngüsü yeniden başlar.Yaşam affederek başlar. İnsanın her şeyi affeden bir yağmurda yıkanarak yaşama başladığı an, doğum anıdır sevginin ve hiç doğamayanın.

Her şeyi affedebilirsiniz ışığı gördüğünüzde, o an, her şey unutulur. Sesler silindiğinde yavaşça eğilir başınız öne, yavaşça doğrulur ve göz göze gelmenin keyfini sürer insan güneşle. Yeniden yaratılacak olmanın keyfini, yeniden yaratacak olmanın keyfini sürer.

Yeni güne, her şeyi affederek başlamanın bilgeliği ve gücünü düşünsenize; İçimizde biriken öfkenin bizi insan yaptığı, daha çok insan olmak için sustuğumuz bir dünyada, affetmek, ışığın insana geçen gücüdür.

Bu her insanın taşıyamayacağı, taşımak istemeyeceği bir güçtür oysa. Affetme gücünü taşıyamaz insan ve hiçbir zaman affedemez, kendini bile.

Karanlığa yenik düştüğüm, yangın yerlerinden kalan gözlerimi açtım ve büyük bir saygıyla eğildim güneşin önünde. Gözlerini, gözlerime aldım, affetme gücünü yüreğime aldım ve dedim ki;

Affediyorum kendimi.

zati erbaş

Gezi Yazıları

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir