11 Eylül 2009

Mektup

Ben ona minnettarım.

Sevgilim

Sana böyle seslenirken kalbimin atışını duysaydın korkardın. Sanki büyük bir fırtına, sanki  kıyamet kopuyor içimde. Bir deprem, belki de bir Tusunami, kim bilebilir ki. Gözlerim, denizdeki her dalgada seni buluyor; gülümsemeni ve ellerini. Gülümsemeni seviyorum biliyor musun? Dolunayın gökyüzüne yükselmesi gibi aydınlatıyorsun gözlerimi.

Her gün, esen rüzgara dönüyor ve sevgiyle açıyorum kollarımı, kokunu ve seni taşıyor bana. Ve ben, gün doğumunun önünde büyük bir saygıyla kapıyorum gözlerimi.

Günlerdir beni sana bağlayan aşkın ellerinden öpüyorum büyük bir saygıyla. Ve ona diyorum ki, minnettarım onu bana getirdiğin için.

zati erbaş

Gezi Yazıları

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir